Yn y 1950au, symudodd ffasiwn oddi wrth llymder a symlder y 1940au ac at lewyrch y 1960au. Wedi'r rhyfel, dechreuwyd cynhyrchu dillad safonol mewn ffabrigau oedd yn hawdd i'w golchi am bris rhesymol. Golygai hyn bod ffasiwn yn rywbeth fyddai o fewn cyrraedd pawb. Dechreuodd bobl ifanc gymryd diddordeb mewn ffasiwn, gan ddod a golwg ifanc a bywiogrwydd newydd i ddillad a ffasiwn. Roedd dylanwad Americanaidd ar bobl ifanc Ewrop yn enfawr. Dechreuwyd efelychu ffasiwn s?r roc a rôl fel Elvis Presley, Jerry Lee Lewis a sêr ffilm fel James Dean a Marlon Brando.
O ganol y pumdegau, steil boblogaidd oedd gwisgo siwmper o wead clos gyda chardigan a sgert lawn a wnaed yn boblogaidd yn wreiddiol gan Dior yn y 1940au hwyr. Er mwyn i sgert lawn edrych ei gorau, defnyddiwyd neilon i greu peisiau net bouffant neu beisiau papur neilon i'w gwisgo o dan y sgert. Gwisgwyd mwy nag un pais o dan y sgert yn aml i gael yr olwg yn berffaith. Roedd steiliau gwallt ffasiynol yn cynnwys 'ponytail' a phlethen Ffrengig.
I'r gwrthgyferbyniad â'r effaith llawn yma, dechreuodd Coco Chanel greu siwtiau clasurol a sgertiau main mewn twid. Roedd y ddelwedd yn hawdd i'w chopio a'n hawdd i'w gwisgo, ac o ganlyniad fe ddaeth steil Chanel yn hynod boblogaidd.